به گفته "كلاوس سوبربوهلر" زيست‌شناس دانشگاه "سنت اندروز" در اسكاتلند، "گيبون"ها هر روز صبح آوازهاي بلندي مي‌خواندند كه از كيلومترها دورتر در جنگل شنيده مي‌شود اما همواره اين سوال وجود داشته‌است كه آيا "گيبون"ها كه در مقايسه با ميمونهاي "وروت" به انسانها نزديكترند نيز در صورت مشاهده خطر همنوعان خود را با صدا آگاه مي‌كنند يا خير.

"سوبربوهلر" و همكارانش بدين‌منظور در پارك ملي "خائو ياي" در تايلند به مشاهده رفتار اين ميمونها پرداختند و با مجسمه‌هايي مشابه حيوانات شكارچي، رفتار آنها را در هنگام مواجه با شكارچيان بررسي كردند.

نتايج اين مطالعه نشان داد اين ميمونها كه اغلب عمر خود را در ارتفاعات ‪ ۱۸‬متر تا ‪ ۳۰‬متري درختان زندگي مي‌كنند، با مشاهده شكارچيان روي زمين، در رفتاري عجيب از درخت پايين آمده و تا فاصله حتي ‪ ۴/۵‬متري شكارچي بدان نزديك مي‌شوند و با صداي بلند شروع به خواندن آوازهايي خاص مي‌كنند.

به گفته "سوبربوهلر"، ميمونهاي "گيبون" احتمالا با اين رفتار سعي مي‌كنند از يك سو به حيوان شكارچي نشان بدهند كه حضور او شناسايي شده و ديگر نمي‌تواند ميمونها را غافلگير و شكار كند تا با اين روش شكارچي از شكار ميمونها نااميد و منصرف شود و از سوي ديگر با اين روش به ساير همنوعان خود در زمينه وجود شكارچي روي زمين هشدار مي‌دهند.

بررسي‌هاي اين محققان همچنين نشان داد كه آوازهاي هشداردهنده اين ميمونها غالبا شامل هفت "كلمه" متمايز شامل "وا"، "هو"، و "وائو" است كه تمامي آوازهاي آنها با استفاده از همين كلمات مشخص ساخته مي‌شود و اين نخستين باري است كه چنين ارتباط صوتي پيشرفته‌اي در موجودات زنده به جز انسانها شناسايي شده‌است.

"سوبرلوهلر" اعلام كرد دلايل متعددي وجود دارد كه نشان مي‌دهند تكلم در انسانها در پي تكامل ارتباطات صوتي ميمونها ايجاد شده‌است و به همين علت بايد تحقيقات بيشتري صورت بگيرد تا مشخص شود كداميك از توانايي‌هاي تكلمي انسانها مختص به انسان بوده و كداميك از اين توانايي‌ها در ميان ميمونها نيز وجود دارد.